Balik-Tanaw | Pag-asa sa gitna ng hirap

Ni Jhayr Marcos Canda, UMC

Acts 8:5-8, 14-17
Psalm 66:1-3, 4-5, 6-7, 16, 20
1 Peter 3:15-18
John 14:15-21   

Sa Ika-anim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay, muling bumabalik sa atin ang isang simpleng tanong na may mabigat na kahulugan: Paano ba natin minamahal si Kristo? Hindi lang ito nasusukat sa dami ng dasal o sa ganda ng ating mga salita, kundi sa lalim ng ating pagkilos, lalo na para sa kapwa, lalo na para sa mga pinaka-nangangailangan.

Sinabi ni Jesus sa Ebanghelyo: “Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos.” Madalas, iniisip natin na ang utos ng Diyos ay mga bagay na personal lang—maging mabait, umiwas sa kasalanan, magsimba. Pero kung susuriin natin ang buhay ni Cristo, ang Kanyang pag-ibig ay laging nakatuon sa iba—sa mga may sakit, sa mga itinataboy ng lipunan, sa mga walang boses. Ibig sabihin, ang pagsunod sa Kanya ay hindi lamang sa panloob na kabanalan, kundi sa panlabas na malasakit.

Sa unang pagbasa mula sa Mga Gawa, makikita natin si Felipe na pumunta sa Samaria—isang lugar na hindi komportable para sa mga Hudyo. May kasaysayan ng paglayo at diskriminasyon doon. Pero doon niya pinili na maglingkod. At doon din kumilos ang Espiritu Santo. Napakalinaw ng mensahe: ang Diyos ay hindi nakakulong sa mga lugar na “komportable” para sa atin. Siya ay naroroon kung saan may sugat, kung saan may paghihiwalay, kung saan may pangangailangan ng pag-asa.

Kung ilalapat natin ito sa ating konteksto sa Pilipinas, hindi na kailangang lumayo para makita kung nasaan ang “Samaria” natin. Nariyan ang mga komunidad na baon sa kahirapan, ang mga pamilyang nawalan ng mahal sa buhay dahil sa karahasan, ang mga jeepney draybers na patuloy na naghihirap dahil sa krisis sa langis, ang mga manggagawa sa kowloon na pinagkakaitan ng dagdag sahod, ang mga batang walang sapat na suporta para sa kanilang pag-unlad, lalo na ang mga may espesyal na pangangailangan. Nariyan ang mga taong matagal nang hindi pinapakinggan. Mga biktima na sanay nang manahimik dahil wala namang nakikinig.

Dito pumapasok ang hamon satin ng pananampalataya: handa ba tayong lumapit? Hindi bilang tagapagligtas na nasa itaas, kundi bilang kapwa na handang makinig, umunawa, at makisama. Ang tunay na presensya ay hindi laging maingay. Madalas, ito ay tahimik pero tapat.

Sa ikalawang pagbasa, pinaaalalahanan tayo ni  Pedro na maging handa tayong ipaliwanag ang ating pananampalataya, ngunit gawin ito nang may kababaang-loob at paggalang. Napakahalaga nito lalo na sa panahon ngayon kung saan ang diskurso ay madalas puno ng galit at paghahati. Ang pagiging Kristiyano ay hindi lisensya para manghusga, kundi paanyaya para magpakumbaba at magmahal nang mas malalim.

At minsan, ang pinakamalakas na paliwanag ng ating pananampalataya ay hindi salita, kundi gawa. Kapag pinili nating tumabi sa nalulungkot, kapag pinagtitiyagaan nating intindihin ang isang taong may pinagdadaanan sa mental health, kapag tinutulungan nating makabangon ang isang pamilya na nawalan ng pag-asa—doon nagiging buhay ang ating paniniwala. Doon natin nasasabi, kahit walang salita: Narito ang Diyos.

Bilang isang Simbahan, mahalagang tanungin natin ang ating sarili: nasaan ba tayo? Nasa loob ba tayo ng komportableng pader, o handa ba tayong lumabas at makisangkot sa tunay na buhay ng komunidad? Ang Simbahan ay hindi lang dapat lugar ng ritwal—ito ay dapat maging tahanan ng awa, sentro ng pakikinig, at boses ng katarungan.

Sa ating mga advocacy—lalo na sa pagtulong sa mga marginalized, sa pakikinig sa mga kwento ng mga biktima ng karahasan, at sa pagsuporta sa mental health—nakikita natin na ang Ebanghelyo ay hindi hiwalay sa realidad. Ito ay nakaugat mismo sa sakit at pag-asa ng tao. Hindi sapat na alam natin ang tama; kailangan din natin itong isabuhay, kahit mahirap, kahit minsan hindi komportable.

At dito pumapasok ang pangako ni Hesus: hindi Niya tayo iiwan. “Hindi ko kayo iiwang ulila,” sabi Niya. Ibinibigay Niya ang Espiritu Santo—ang gabay, ang lakas, ang presensya na mananatili sa atin. Ibig sabihin, sa bawat pagkakataon na pinipili nating magmahal kahit mahirap, sa bawat hakbang na ginagawa natin para sa iba, hindi tayo nag-iisa. Kasama natin ang Diyos.

Kaya ang tanong sa atin ngayon ay hindi lang: Naniniwala ba ako? kundi Paano ko ipinapakita ang paniniwala ko? Sa paraan ba ng aking pakikitungo sa iba? Sa mga desisyon ko araw-araw? Sa kung sino ang pinipili kong tulungan, pakinggan, at ipaglaban?

Ang tunay na pagmamahal kay Kristo ay makikita hindi sa taas ng ating boses sa simbahan, kundi sa lalim ng ating malasakit sa labas nito. Sa pag-akbay sa kapwa. Sa pagtindig para sa tama. Sa pagiging presensya ng pag-asa sa gitna ng hirap.

Dahil sa huli, ang Ebanghelyo ay hindi lang binabasa, ito ay isinasabuhay. At sa bawat simpleng gawa ng pag-ibig na may katotohanan at katarungan, doon natin tunay na nakikilala si Kristo na buhay at kumikilos sa ating gitna.

Balik-Tanaw is a group blog of Promotion of Church People’s Response. The Lectionary Gospel reflection is an invitation for meditation, contemplation, and action. As we nurture our faith by committing ourselves to journey with the people, we also wish to nourish the perspective coming from the point of view of hope and struggle of the people. It is our constant longing that even as crisis intensifies, the faithful will continue to strengthen their commitment to love God and our neighbor by being one with the people in their dreams and aspirations. The Title of the Lectionary Reflection would be Balik –Tanaw , isang PAGNINILAY . It is about looking back (balik) or revisiting the narratives and stories from the Biblical text and seeing, reading, and reflecting on these with the current context (tanaw).

The post Balik-Tanaw | Pag-asa sa gitna ng hirap appeared first on Bulatlat.